๛"๏ มือใหม่หัดเลี้ยง ๏"๛

   เมื่อคืน น้าหนู โทรศัพท์มาคุยกับ แม่

ไต่ถามสุขทุกข์อย่างที่ทำเป็นประจำ

แล้วเราก็เลยพาลคุยกันไปถึงเรื่องลูก ลูก  

แม่จึงได้รู้ว่า...เมื่อไม่นานมานี้  น้าหนู  เพื่อนรักของแม่

พาลูกสาว คือ น้องเอิง  ซึ่งเรียนอยู่ อนุบาล 3

ไปสอบเข้า  ป.1  โรงเรียนคอนแวนต์แห่งหนึ่ง  แถว สีลม 

แต่ผลปรากฏว่า น้องเอิง สอบไม่ได้

จึงทำให้ผู้เป็นแม่รู้สึกเสียใจแทนลูก 

ทั้ง ทั้ง ที่ในความเป็นจริง แม่คิดว่า  ด้วยวัยอย่าง น้องเอิง

คงจะไร้เดียงสาเกินกว่าที่จะมีความคิดอยากเรียนสถาบันที่มีชื่อเสียง 

น้องเอิง  น่าจะยังสนุกสนานอยู่กับการเล่นกับเพื่อน   กินขนม   

ดูการ์ตูน   ไปเที่ยวสวนสนุก  เสียมากกว่า  ...

แล้วแม่ก็เชื่อว่า แม้ น้องเอิง จะสอบไม่ได้

น้องเอิง ก็จะไม่รู้สึกอะไรอย่างแน่นอน  เพราะยังเด็กอยู่มาก 

แต่สิ่งที่จะทำให้ น้องเอิง  รับรู้  ก็คงจะเป็นความรู้สึกของผู้เป็นแม่เสียมากกว่า

แล้วถ้า น้องเอิง จะเสียใจ ... ก็คงเสียใจ เพราะว่าทำให้ผู้เป็นแม่ผิดหวัง เสียมากกว่า 

แม่  จึงต้องเตือนสติเพื่อนรัก  ให้มองเห็นถึง   “ ความสุข ”   ของลูกเป็นสำคัญ

อย่าได้ยึดติดกับกระแสสังคม  และเปลือกนอกอันจอมปลอม 

จริงอยู่  พ่อแม่ทุกคน ย่อมเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับ ลูก

แต่สิ่งที่พ่อแม่เลือกให้ ...  อาจไม่ถูกใจลูก  ไปเสียทุกอย่างก็ได้

การให้เวลา   ให้ความรัก   ความเข้าใจ 

จึงน่าจะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด  ที่พ่อแม่ควรจะตระหนักถึง ... 

แล้วที่น่าตกใจก็คือ  โรงเรียนนี้  ค่า แป๊ะเจี๊ยะ  แพงมาก ... เป็นหลัก  “ แสน ”

ค่าเทอม  เทอมละสองหมื่นกว่าบาท

ซึ่ง  น้าหนู  ก็ยินดีที่จะเสีย ...

ถ้ามันทำให้ลูกได้เรียนอยู่ในสถาบันที่ได้รับการยอมรับจากสังคม 

แม่ก็เลยปลอบใจ น้าหนู ว่า  ตัวแม่เอง ตอนเป็นเด็ก ก็เรียนโรงเรียน   “ วัด ”   มาก่อน

เคยสอบได้ที่  34  จากทั้งหมดในห้องมี  35  คน  

แม้  ณ  ปัจจุบัน จะไม่ได้เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง มีหน้ามีตาในวงสังคม

แต่แม่ก็มีชีวิตที่เรียบง่าย และมีความสุข   อยากทำอะไร  ก็ได้ทำ 

ไม่ต้องกลัวว่าจะเป็น   “ ข่าว ”

แล้วก็ไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตจะมี   “ ปมด้อย ”   อะไรตรงไหน 

แถมยังมุมานะ เรียนได้จนจบมหาวิทยาลัย  ได้เกียรตินิยม

ทั้ง  ทั้ง  ที่ แม่ ก็ไม่ได้เป็นคนฉลาด หรือ  หัวดี   เลย

เกรด  A  ทุกตัว  ที่ได้มา .... 

ล้วนเกิดจากความพากเพียรพยายาม   อุตสาหะ

และความ   “ รักดี ”   ที่ พ่อแม่ ปลูกฝัง

ไม่ใช่   “ โชคช่วย ”   หรือว่า   “ ดวงดี ”  

ดังนั้น  แม่  จึงคิดว่า น่าจะเก็บเงินแสนที่จะเอามาจ่าย  ค่าแป๊ะเจี๊ยะ

ไว้ให้ น้องเอิง  ได้เรียนในสิ่งที่เค้าอยากเรียน เมื่อเค้าโตกว่านี้   จะดีกว่า